Select Month : Choose Month ! No.10, volume 4 , August 2010 No.9, volume 4 , July 2010 No.8, volume 4 , June 2010 No.7, Volume 4, May 2010 No.6,volume 4, April,2010 No.5,Volume.4,March 2010 No.4,Volume.4,February 2010 No.3,Volume.4,January 2010 No. 2, Volume 4, December 2009 No. 1, Volume 4, November 2009 No. 12, Volume 3, October 2009 No.11, Volume 3, September 2009 No.10, Volume 3, August 2009 No.9, Volume 3, July 2009 No.7, Volume 4, June 2009 No.7, Volume 3, May 2009 No.9, Volume 2, July 2008 No.6, Volume 2, April 2008 No.4, Volume 2, February 2008 No.3, Volume 2, January 2008 No.2,Volume 2,Novemeber 2007 No.2,Volume 2,Novemeber 2007   Go No. 2, Volume 4, December 2009 Magazine Contents of this month     Email :     Password :      Forget Password ?       Enter တကယ္ေနာ္ခက္သည့္ အရြယ္ေတြအေၾကာင္း ကယားျပည္နယ္အတြင္း၌ သြားလိုေသးသည့္ေဒသ ခံစားေနတဲ့စိတ္ကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ပါ အသြားခက္ေအာင္ ဖန္တီးၾကသူမ်ား ေနရာ အေဖႀကီးတီးတဲ့ ေရႊေၾကးစည္ ျပန္ရွင္ပင္ မလြဲတဲ့ဆု ဦးထုပ္ေတြ ဖမ္းတယ္ေနာ္ ေက်းဇူးရွင္ သြားၾကမလား နတ္တိုု႔ျပည္ အေဖႀကီးတီးတဲ့ ေရႊေၾကးစည္  ေရႊမန္းတင္ေမာင္ သီဆိုခဲ့ေသာ ‘ေရႊေၾကးစည္’သီခ်င္းကို ငယ္စဥ္က လိုက္ဆို ၍ ေကာင္း ႐ံုတမည္မွ်သာ ကြ်န္ေတာ္ ခံစားခဲ့ရသည္။ ဤသည္မွာလည္း အိမ္ေရွ႕ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွ အလွဴပြဲမ်ားတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ အဘြားက ‘ေအာ္ စပီကာ’ဟု ေခၚေသာ အသံခ်ဲ႕စက္မ်ား ဖြင့္ပါ မ်ား၍ နားရည္ဝေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့မူ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေရႊမန္းတင္ ေမာင္ကို တစ္ႀကိမ္သာ ၾကည့္ဖူးလိုက္ ရသည္။ ‘ေလး ေတာ္ တင္ ခန္း’မို႔ အေမရိကန္ ႏြား ေက်ာင္းသားဇာတ္ကားေတြထဲမွာ လူ႐ိုင္းနီမ်ား ေလးျမားပစ္သလို ဇာတ္ခံုေပၚ တကယ္ပစ္ မလား အထင္ျဖင့္ ကေလးကလား သြားၾကည့္ခဲ့ေသာ ေယာင္ဝါးဝါးကေလးဘဝအရြယ္က ျဖစ္သည္။ အရြယ္ကေလး အနည္းငယ္ရလာေသာ အခ်ိန္မ်ားကလည္း ဇာတ္ပြဲၾကည့္ျခင္း သည္ ေတာဆန္သည္ဟူေသာ အထက္တန္းစားမ်ား ေအာက္တန္းက်စြာ ေတြးေခၚခဲ့သည္ကို သံေယာင္လိုက္မိေန ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဇာတ္သဘင္ကို မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့။ ထိုစဥ္က ကြ်န္ေတာ္၏ အေတြးအေခၚသည္ ဘုရားဝတ္မျပဳျခင္း၊ ကြ်န္ေတာ္၏ခံစားမႈသည္ ႏွင္းဆီပန္းမ်ားၾကားမွာ ေဝ့ဝဲေနေသာ ‘ဇဖားယား’ေခၚ ေလညင္း ကေလး၊ ကြ်န္ေတာ္၏ဇာတ္လိုက္မ်ားမွာ ဂ်ိမ္းစ္ ဒင္း၊ အယ္လစ္ဇဘက္ေတလာ၊ ကြ်န္ေတာ္၏ ေတာ္လွန္ေရးမွာ လူနာမည္ေပးရာ ေန႔သင့္နံသင့္ ျဖစ္စရာမလို။ ကြ်န္ေတာ္၏ လူတန္းစားအသိမွာ မင္းသားေရႊဘကိုႀကိဳက္လွ်င္ ေတာသား၊ ကြ်န္ေတာ္၏ယဥ္ေက်းမႈမွာ တိုက္ပံုအက်ႌ အေကာင္းကို တမင္တကာျဖဲ၍ အလွဴမဂၤလာပြဲကို အရြဲ႕တိုက္ျခင္း၊ ကြ်န္ေတာ္၏ေျပာင္ေျမာက္ေသာ အရည္အခ်င္းသည္ကား လူသံုးကုန္ ပစၥည္းမွ်သာ ျဖစ္ေသာ အသက္မရွိ၊ အသိမရွိေသာ ေမာ္ေတာ္ကားအေကာင္းစားမ်ားကို တံေတြးေထြးျခင္း၊ ေျခေထာက္ျဖင့္ ကန္ျခင္း စသည္တို႔ ျဖစ္၏။ ထိုအေတာအတြင္းတြင္ ဇာတ္ဆရာ ကြယ္လြန္ခဲ့သည့္အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္တြင္ ဘာမွ် ထိခိုက္ေၾကကြဲျခင္း မျဖစ္ခဲ့မိပါေပ။ xxxxx ‘ကန္ပတ္လည္ ခေရရိပ္ ရြာထိပ္က ေက်ာင္းေတာ္သာနံေဘးဝယ္’ဟူေသာ ေတးသံ သည္ ထန္းပင္ထိပ္ဖ်ားရွိ အသံခ်ဲ႕စက္မ်ားဆီမွ ေရႊဝါေရာင္လယ္ကြင္းေပၚ ေက်ာ္လႊား၍ အင္ ဖက္မိုးအိမ္ေခါင္ဖ်ားမ်ားေပၚ ရွပ္တိုက္ေျပးလႊား ေနတတ္ေသာ အခါသမယ၊ မင္းသား တြံေတး သိန္းတန္ ေခတ္စားေနေသာ ကာလေလာက္တြင္ အႏုပညာ၏ ရပ္တည္ခ်က္ကို ကြ်န္ေတာ္ မေတာက္တေခါက္သိေနၿပီ ျဖစ္သည္။ တြံေတးသိန္းတန္ႀကိဳက္၍ ေတာသားဟု ေခၚလွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း ေတာသားဟုပင္ မွတ္ယူၾကပါကုန္ဟု ကြ်န္ေတာ္ ေျပာဝံ့ေနပါၿပီ။ ေတာ သားမ်ား ခ်စ္ၾကေသာ တြံေတးသိန္းတန္ကို ကြ်န္ေတာ္ နားလည္ႏွစ္ၿခိဳက္ေနတတ္ၿပီ။ ထို အခ်ိန္တြင္ ဘုရားဝတ္ျပဳျခင္း၊ ေန႔သင့္နံသင့္ နာမည္ေပးျခင္းတို႔သည္ ယဥ္ေက်းမႈအစဥ္အလာ ကို ထိန္းသိမ္းသည့္ သေဘာ၊ ‘ဇဖားယား’ ေခၚ ေလညင္းကေလးႏွင့္ စက္႐ံုမီးခိုးတို႔သည္ သူ႔တန္ဖိုးႏွင့္သူျဖစ္သည္ဟူေသာ သေဘာ၊ မင္းသား ေရႊဘသည္ ဘယ္ေသာအခါမဆို ေတာသားမ်ားဘက္မွ ရပ္တည္သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့သျဖင့္ ေတာသားမ်ား ခ်စ္ခဲ့ၾကျခင္းသည္ ယုတၲိ တန္ေသာသေဘာ၊ တိုက္ပံုအက်ႌအေကာင္းကို ဆုတ္ျဖဲစရာမလိုသလို၊ တိုက္ပံုအက်ႌစုတ္ေန သည္ကိုလည္း ကဲ့ရဲ႕႐ံႈ႕ခ်စရာ မလိုသည့္ သေဘာ၊ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔ အလွဴအတန္း လုပ္ျခင္းသည္ အရြဲ႕တိုက္ေနရေလာက္ေအာင္ ႀကီးမားသည့္ ျပႆနာ ႀကီးမဟုတ္ေသာ သေဘာ၊ ဘာမွ်မသိရွာေသာ ေမာ္ေတာ္ကားအေကာင္းစားမ်ားကို ေျခေထာက္ျဖင့္ ပိတ္ကန္မည့္အစား လူေတြအားလံုး တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း၊ တစ္တန္းစားတည္း လူေနမႈအဆင့္အတန္း ျမင့္မားလာေရးကို ေတြးေတာသင့္သည့္သေဘာ စေသာ သေဘာေပါင္းမ်ားစြာကို ကြ်န္ေတာ္သေဘာ ေပါက္ေနေလၿပီ။ (သေဘာေပါက္ေနသည္ဟု ထင္မိသည္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္)။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ အေၾကာင္းတရားကို ‘ျဖစ္ခ်င္သည္’၊ ‘ျဖစ္ႏိုင္သည္’၊ ‘ျဖစ္သင့္သည္’ ဟူ၍ ခြဲျခမ္းေလ့လာတတ္ေသာ ကာလေလာက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ဇာတ္သဘင္၊ အၿငိမ့္ စေသာ ႐ိုးရာပြဲမ်ားကို ၾကည့္တတ္၊ ႀကိဳက္တတ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ကို ကြက္ခနဲ လြမ္းလိုက္မိသည္။ သူ ကြယ္လြန္စဥ္အခါက ဝမ္းမနည္းမိခဲ့ သည့္အတြက္ကပင္ ဝမ္းနည္းမိလိုက္သည္။ အခုအခါ သူ၏အသံမွ်ကိုသာ ဓာတ္ျပားႏွင့္ အပ္ဖ်ား ပြတ္ၿငိသံၾကားမွ ဆြဲထုတ္နားေထာင္ရင္း ေရႊမန္း တင္ေမာင္ပြဲကို အေသအခ်ာ မၾကည့္မိသည္မွာ နာေလျခင္းဟု ေတြးမိသည္။ ဟုတ္ကဲ့၊ ေရႊမန္း တင္ေမာင္ဟုပင္ ေခၚေဝၚသံုးစြဲခ်င္မိသည္။ ေရႊမန္းဦးတင္ေမာင္ဟု ေခၚေဝၚရျခင္းသည္ ပရိသတ္ႏွင့္ အႏုပညာသည္ ၏ၾကားမွာ စိမ္းကား ျခားနားသည့္သေဘာကို ေဆာင္သည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္သည္။ ကြ်န္ေတာ္၏အေဒၚသည္ ေရွးမင္းသားႀကီး ဦးဖိုးစိန္ကို ကိုဖိုးစိန္ဟု ေခၚေဝၚသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ ငါးႏွစ္သား အရြယ္ကြ်န္ေတာ့္တူကေလးသည္ ကိုေက်ာ္ဟိန္း ကို ေက်ာ္ဟိန္းဟု ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းပင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေခၚေဝၚသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း။ ေဇယ်ဆိုလွ်င္ ၾကည္ၾကည္ေဌးပါ တြဲဖက္၍ မွတ္သားၾကသည္။ ဝင္းဦးဆိုလွ်င္ ဝါဝါဝင္း ေရႊ၊ ၫြန္႔ဝင္းဆိုလွ်င္ ခင္သန္းႏု၊ ေဇာ္ဝမ္း၊ ႏြဲ႕ႏြဲ႕မူ စသျဖင့္။ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ ေခတ္စားစဥ္က တြဲဖက္ မင္းသမီးမွာ ေအာင္သန္းတင္ျဖစ္သည္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကိုလည္း ပရိသတ္က တြဲဖက္မွတ္ သားခဲ့ၾကေလသည္။ ‘ေရႊမန္းေအာင္သန္းတင္’ ဟု တစ္ခ်က္တည္းေခၚမွ ျပည့္စံုသကဲ့သို႔ ျဖစ္ခဲ့ ေလသည္။ ေအာင္သန္းတင္သည္ ကြ်န္ေတာ့္အေဒၚ ဝမ္းကြဲျဖစ္၏။ ကြ်န္ေတာ္သည္ လူႀကီးသူမမ်ား ေျပာျပၾကေသာ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္မ်ားကို အလြန္ နားေထာင္ခ်င္သူျဖစ္၏။ အေဖသည္ ကြ်န္ေတာ့္အား ေရွးအႏုပညာရွင္ ႀကီးမ်ားအေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာျပသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ အေမသည္ သူ၏ ဘိုးဘြားဘီဘင္မ်ား၏အေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာျပသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ အေဒၚေအာင္ သန္းတင္သည္ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ အေၾကာင္းမ်ားကို ကြ်န္ေတာ့္အား ျပန္ေျပာျပတတ္သည္။ အမ်ားသူငါ သိၿပီးသားမ်ား ပါဝင္သလို မသိေသးသည္မ်ားလည္း ပါဝင္ေလသည္။ အေဒၚေအာင္သန္းတင္ တစ္ခါကေျပာျပ ေသာအေၾကာင္းအရာတစ္ခုမွာကား သူႏွင့္ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ ႏွစ္ေယာက္တည္း သိခဲ့သည့္ အေၾကာင္းအရာျဖစ္ေလသည္။ xxxxx မုန္႔လုပ္ရာတြင္ အတြင္းသားအထိ ညီညီညာညာ က်က္ေစရန္လည္းေကာင္း၊ ျမန္ျမန္ ထက္ထက ္ က်က္ေစရန္လည္းေကာင္း၊ အထက္ မီး၊ ေအာက္မီးျဖင့္ ဖုတ္ရသည္။ အညာေဒသ၏ အပူသည္ အထက္မီး၊ ေအာက္မီးႏွင့္ မုန္႔ဖုတ္ သကဲ့သို႔တည္း။ ထေနာင္းရိပ္၏ ေအးျမျခင္းသည္ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကံ့ေကာ္ေတာကိုေတာ့ မီလိမ့္မည္မထင္။ နီက်င္ေသာဖုန္မ်ားကို တံျမက္ စည္းလွဲ၍လာေသာ အညာေလသည္ အင္းလ်ားကန္ေပၚတြင္ ႐ိုး႐ိုးကတတ္ေသာ ေလေပြႏွင့္ မႏိႈင္းသာေအာင္ ပူေပလိမ့္မည္။ ဝါးၾကမ္းဖ်ာမ်ားျဖင့္ မိုးကာထားေသာ ဇာတ္႐ံုအတြင္း၌ပင္လွ်င္ ငါးရံ႕ျပာလူး တစ္ည လံုး ဇာတ္ကရသျဖင့္ ေန႔ခင္းသာ အိပ္ရရွာေသာ ဇာတ္သမားမ်ား ေခြ်းတစီစီျဖင့္ လူးလိမ့္ေနၾက ရေလသည္။ ပူလိုက္ပါဘိ အညာေႏြရယ္။ ဇာတ္ဆရာသည္ တစ္ညလံုးဒိုင္ခံ၍ တန္ေလာက္ေအာင္ ကတတ္သည္မွန္ေသာ္လည္း ေန႔လယ္ေန႔ခင္း တစ္ေမွး၊ ႏွစ္ေမွးသာ ေမွးတတ္သည္မွာ အံ့စရာေကာင္းသည္။ အညာေန႔လယ္မို႔ ပူသည္ဟူ၍ သူ မအိပ္သည္မဟုတ္။ ဘယ္ေဒသ မွာ ကရ ကရ သူ႔ဝသီကိုက ဤအတိုင္းသာ ျဖစ္သည္။ သူသည္မ်ားေသာအားျဖင့္ ပက္လက္ ကုလားထိုင္တစ္လံုးျဖင့္ စာဖတ္ေနတတ္သည္က မ်ား၏။ ကေလးမ်ားကဲ့သို႔ အသံထြက္၍ ရြတ္ဖတ္ က်က္မွတ္သည္လည္း ရွိတတ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ကာဠဳဒါရီအမတ္ဆိုသည္မွာ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ကို ေျပာတာမ်ားေလလားဟု ထင္ရေလာက္ျခင္း ျဖစ္ဟန္တူသည္။ အမယ္ ႀကီးအို ေအာင္စိန္သည္ ေရႊမန္းကို ထမ္းပိုးရက်ိဳး နပ္ပါဘိ။ ထိုေန႔လယ္ခင္းကလည္း ေရႊမန္းတင္ေမာင္သည္ ပက္လက္ကုလားထိုင္တစ္လံုးျဖင့္ ပုဏၰား ကြယ္ၾကားတြင္ ဦးပုညစာပုဒ္ကို က်က္မွတ္ေနေလသည္။ ေအာင္သန္းတင္သည္ မလွမ္းမကမ္း ဖ်ာတစ္ခ်ပ္ေပၚတြင္ တစ္ေမွးအိပ္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစား ေနေလသည္။ ေမွးေမွး၊ ေမွးေမွး ရွိေသးသည္။ သူ႔နားထဲ သူ႔အမည္ေခၚသံၾကားသလိုလို ျဖစ္ လာသည္။      “သန္းတင္ေရ၊ သန္းတင္” ဇာတ္ဆရာႏွယ္ ခက္မ်ား ခက္ပါဘိေတာ့။ တစ္ညလံုးလည္း ကရသည္မွာ အေမာ။ ေန႔ လယ္ေန႔ခင္း အိပ္မည္ၾကံေတာ့လည္း ပူလိုက္သည့္ အညာတေပါင္း။ သည္ၾကားထဲ ေမ့ခနဲ အိပ္ေပ်ာ္ခါရွိေသး သင္းက ေခၚေနေခ်သည္။ သူ႔လို ေမာင္ေပါက္က်ိဳးစိတ္နဲ႔ျဖင့္ ခက္ခက္ရ ခ်ည္ရဲ႕ေတာ္။      သို႔ရာတြင္ ဇာတ္ဆရာေခၚေတာ့ မင္းသမီး ေနႏိုင္႐ိုးလား။      “ဘာတံုး ဇာတ္ဆရာရယ္၊ အိပ္မရလို႔ စိတ္ညစ္ေနရတဲ့အထဲ”      “ဘာလို႔ အိပ္မရတာလဲ သန္းတင္”      “ဇာတ္ဆရာစိတ္ထဲမွာ ေရခဲေသတၲာထဲ ေရာက္ေနတယ္မ်ား မွတ္ေရာ့လား။ ဒါ အညာ ေႏြရွင္”      “ဒါေပမဲ့ ငါတို႔ေခါင္းေပၚမွာ အမိုးရယ္၊ အကာရယ္လို႔ ရွိေသးမဟုတ္လား။ ဒီမယ္ သန္းတင္ ဟိုးမွာ ၾကည့္လိုက္စမ္း”      ေရႊမန္းတင္ေမာင္ ၫႊန္ျပရာသို႔ ၾကည့္လိုက္ရာ ပထမေတာ့ ဘာကို သူ ျပမွန္း မရွင္းလင္း။ ေနာက္ေတာ့ ေအာင္သန္းတင္ရွင္းလင္းနားလည္စြာ ျမင္လာရသည္။ ထိုအခါတြင္ေတာ့ အညာေႏြ၏အပူသည္ သူ႔ရင္ေခါင္းထဲတိုင္ ထိုးႏွက္ ဝင္ေရာက္လာေလသလားပင္ ထင္မိေတာ့သည္။      တကယ့္ကို အထက္မီး၊ ေအာက္မီးျဖင့္ ဖုတ္ကင္ေနသည့္အလား နီရဲေသာ ေျမတလင္း ႏွင့္ ဝါေရႊေသာ ေနျခည္တို႔အၾကားတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ခ်ီတက္လာၾကေသာ လွည္းတပ္ႀကီးဆီမွ ေတးသံ၊ ရယ္ေမာသံမ်ားကို သဲ့သဲ့မွ် ၾကားရေလသည္။ တခ်ိဳ႕လွည္းမ်ားသည္ ေပါင္းမိုးမပါ။ တခ်ိဳ႕ကား ပါ၏။ ပါခ်င္လည္းပါ၊ မပါခ်င္လည္းေန၊ ေနပူ႐ံုမက ေနကို ျဖတ္ရျဖတ္ရ၊ ငါတို႔သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ပါ၏။ ငါတို႔သည္ ငါတို႔ အႏုပညာရွင္ကို ခ်စ္၏။ ငါတို႔သည္ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ ၾကည့္မဟဲ့ဟု အားခဲစိတ္သြင္းလာခဲ့ၾက၏။ ငါတို႔ ဘာကိုမႈစရာလိုသနည္းဟူ၍ ေႂကြးေၾကာ္ေနသလား ထင္ရသည္။ ႏြားမ်ားပင္လွ်င္ သူတို႔သခင္မ်ားဓာတ္ကူး၍ ေျခလက္ ေျမႇာက္ရာမွာ ကႀကိဳးကကြက္ဆင္ေနသည့္အလား။      “ေတြ႕လား သန္းတင္၊ သူတို႔ ဘယ္ေလာက္ေဝးတဲ့ ခရီးကလာရတယ္ဆိုတာ မမွန္းႏိုင္ဘူး။ ညက်ခါမွ ၾကည့္ရမယ့္ပြဲကို ခုကတည္းက လာၿပီးေစာင့္ၾကရတာ”      ေအာင္သန္းတင္၏စိတ္တြင္ ဘာကိုမွန္း မသိ ပီတိျဖစ္ရေလသည္။ က႐ုဏာတရား သည္လည္း ေႏြေလျပည္နဲ႔အတူ သူ႔ႏွလံုးအိမ္သို႔ ေရာက္ရွိလာသည္။      “ဒါေလာက္ပဲ အျဖစ္သည္းရသလား ေတာ္တို႔ရယ္”      “ေဟာဟိုမွာေကာ ျမင္သလား၊ လွည္းေအာက္ဆီမွာ ညေနစာအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ေန ၾကတာ ဘယ္ေလာက္ဒုကၡ ႀကီးသလဲ သန္းတင္၊ အဲဒါ ငါတို႔ကို တစ္ညၾကည့္ဖို႔ တစ္ေန႔တာ ဒုကၡခံၾကရတာပဲ”      တံလွ်ပ္မ်ားသာ ခံမေနပါမူ ပြဲၾကည့္လာေသာ ပရိသတ္တို႔၏ မ်က္ႏွာအမူအရာမ်ားကို ျမင္ရမည္ ျဖစ္သည္။ လွည္းေဘးပတ္ခ်ာလည္တြင္ ဝိုင္းႀကီးပတ္ပတ္ကစားေနၾကေသာ ကေလးငယ္မ်ားကို ျမင္ရမယ္။ သင္းတို႔၏ မိဘမ်ားက ‘ေတာ္ေန ညပြဲမၾကည့္ႏိုင္ဘဲေနဦးမယ္၊ လာ တစ္ေရးတစ္ေမာ အိပ္လွည့္ၾကဦး’ ဟူ၍ သားသမီးငယ္မ်ားကို ႀကိမ္းေမာင္းမည္မလြဲ။ ဇာတ္ဆရာသည္ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚမွ ဆင္းလိုက္သည္။ ပုဏၰားကြယ္အျပင္ ဘက္သို႔ ထြက္လိုက္သည္။ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္လိုက္သည္။      “သန္းတင္ေရ၊ အဲဒါ ငါတို႔ရဲ႕ထမင္းရွင္၊ ေက်းဇူးရွင္ေတြပဲ။ ငါတို႔ေမတၲာ၊ ေစတနာ၊ သစၥာအျပည့္ထားရလိမ့္မယ္။ ေက်းဇူးဆပ္ၾကရ လိမ့္မယ္။ ဂါရဝတရား ထားရလိမ့္မယ္။ ကိုင္း... ငါတို႔ ကန္ေတာ့ၾကရေအာင္”      ဇာတ္ဆရာက ေရွ႕နားဆီမွ လာထိုင္လ်က္ လွည္းတပ္ႀကီးဆီသို႔ ဦးတည္၍ ဦးသံုးႀကိမ္ခ် ကန္ေတာ့သည္။ ေအာင္သန္းတင္က ေနာက္နားဆီမွ။ ေအာင္သန္းတင္သည္ ဦးလက္ခ်ကာ ပီတိ မ်က္ရည္ေဝေနသတည္း။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ မ်က္ရည္က်ျခင္းသည္ အင္အားသစ္ပင္ ျဖစ္၏။ ထိုညက ကရေသာပြဲသည္ တစ္သက္မေမ့ႏိုင္ေအာင္ ၾကည္ႏူးရပါဘိေတာ့သည္။ ထိုညကလည္း ယခင္ညမ်ားကဲ့သို႔ ေရႊမန္းႏွင့္ တြဲဖက္၍ ပရိသတ္ကိုကရင္း ကန္ေတာ့ ပန္းဆင္ခဲ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ထိုေန႔လယ္က ဦးခ်ကန္ေတာ့ရသည္ႏွင့္ တန္ဖိုးခ်င္း မတူပါ တကား။ အညာေႏြသည္ ဘယ္မွာပူလို႔တံုး။ ေအးခ်မ္းလိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ ေရႊမန္းတင္ေမာင္သည္ သူဆိုခဲ့ေသာ သီခ်င္းထဲကလိုပင္ အေဖႀကီးသည္ ေရႊေၾကး စည္ကို လြင္လြင္ျမည္ေအာင္ တီးခဲ့ပါသတည္း။      ဗမာျပည္တြင္ ကိုၫြန္႔ဝင္းဟု အမည္ကင္ပြန္းတပ္အပ္ေသာ ေယာက်ာ္းမည္မွ်ရွိမွန္း မသိႏိုင္။ သို႔ရာတြင္ ထိုၫြန္႔ဝင္းကား တစ္ေယာက္တည္းသာ ရွိေလသည္။ ၫြန္႔ဝင္း ေပါင္းမ်ားစြာတြင္ ထို’ၫြန္႔ဝင္း’သည္ နာမည္ အႀကီးဆံုးဟုဆိုလွ်င္ မည္သူက ျငင္းပါအံ့နည္း။ သို႔ရာတြင္ သူသည္ ေရႊမန္းတင္ေမာင္၏သား ျဖစ္ေလသည္။ ကိုၫြန္႔ဝင္းသည္ ေရႊမန္း တင္ေမာင္ေလာက္ နာမည္မႀကီးေပ။      ထိုကိုၫြန္႔ဝင္းႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ အမွတ္မထင္ မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ၾကရ၏။ တစ္ေန႔ေသာအခါတြင္ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို အခြင့္အေရးတစ္ခု ေတာင္းေလသည္။ အခြင့္အေရးဟု သံုးႏႈန္းရျခင္းမွာ အေၾကာင္းရွိေပသည္။      “ခင္ဗ်ားတို႔ စာေပေဟာေျပာပြဲ လိုက္ေျပာၾကတယ္ဆို။ တစ္ေန႔ေလာက္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေခၚပါလားဗ်ာ။ လိုက္နားေထာင္ခ်င္လို႔”      ယင္းသို႔ဆိုလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ သေဘာေပါက္ေလၿပီ။ စာေပေဟာေျပာပြဲဆိုသည္မွာ မည္သူမဆို အခမဲ့နားေထာင္ႏိုင္ေသာကိစၥျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ ကိုၫြန္႔ဝင္းသည္ ‘မည္သူမဆို’မဟုတ္ပါေခ်။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူသည္ ‘ၫြန္႔ ဝင္း’ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။ သူ႔ခမ်ာ ကိုယ့္ ျခံဝင္းအျပင္ဘက္ထြက္ရ၊ လမ္းေလွ်ာက္ရ သည္မွာပင္ အခက္ၾကံဳေနရသူ ျဖစ္သည္။ သူ႔ ခ်စ္ပရိသတ္ကလည္း နည္းသမွတ္လို႔။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ ကြ်န္ေတာ္တို႔စာေပေဟာေျပာပြဲသို႔ လိုက္လာလွ်င္ ပရိသတ္ထိန္းသိမ္းရသည္မွာ ျပႆနာမဟုတ္ဘူးပဲထား၊ မင္းသားၾကည့္ခ်င္ေသာ ပရိသတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာတာဝန္ရွိသည္။ သူလိုက္၍ ျဖစ္ႏိုင္သည့္ပြဲမ်ိဳးကို စဥ္းစားရသည္။ ဥပမာ ဌာနဆိုင္ရာ စာေပေဟာ ေျပာပြဲမ်ိဳး။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သူက ကြ်န္ေတာ့္ထံမွ အခြင့္အေရးတစ္ခု ေတာင္းသည္ဟု ေစာေစာက ကြ်န္ေတာ္ သံုးႏႈန္းရျခင္းျဖစ္သည္။      သို႔ရာတြင္ ယေန႔တိုင္ သူတစ္ႀကိမ္မွ် မလိုက္ျဖစ္ခဲ့။ သူမအားလပ္သည္ႏွင့္ ၾကံဳတတ္ သလို သူမလိုက္သင့္သည့္ ပြဲမ်ိဳးေတြသာကြ်န္ေတာ္တို႔ သြားရတတ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေျပာရေဟာရေသာေနရာမ်ိဳးကား မ်ားေသာအားျဖင့္ ရပ္ထဲရြာထဲ ေတာလက္ေက်းရြာ ေလွတစ္ တန္၊ လွည္းတစ္တန္သြားရေသာ အရပ္မ်ိဳး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေဟာေျပာပြဲမ်ား၊ အထူးသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ ေဟာေျပာသည္မ်ားကို သူ နားေထာင္ခ်င္သည့္အေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ သိသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ အထက္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ ေသာ ေရႊမန္းတင္ေမာင္၏ ေစတနာ၊ ေမတၲာ၊ သူ႔ပရိသတ္ေပၚထားရွိေသာ ဂါရဝတရားကို ထည့္၍ ေျပာတတ္သည္ဟု သူနားစြန္နားဖ်ား ၾကားမိေကာင္း ၾကားမိေပလိမ့္မည္။ အၾကင္ မိဘ၏ဂုဏ္ပုဒ္ကို ေဖာ္က်ဴးရာ၌ အဘယ္သားသမီးေကာင္းသည္ နားမေထာင္ခ်င္ရွိမည္နည္း။      အခုအခါ      သူ၏အသံမွ်ကိုသာ      ဓာတ္ျပားႏွင့္      အပ္ဖ်ားပြတ္ၿငိသံၾကားမွ      ဆြဲထုတ္နားေထာင္ရင္း      ေရႊမန္းတင္ေမာင္ပြဲကို      အေသအခ်ာမၾကည့္မိသည္မွာ      နာေလးျခင္ဟု ေတြးမိသည္။      တစ္ေန႔တြင္ ကိုၫြန္႔ဝင္းႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ စကားလက္ဆံုက်ျဖစ္ၾကသည္။ ထိုစဥ္က စာေရးဆရာေအာင္ျပည့္ (ေမာင္သဘင္အမည္ခံ၍ ဇာတ္သဘင္ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးဖူးသည္)လည္း အတူတကြ ရွိေနသည္။ ကိုေအာင္ျပည့္က ေရႊမန္းတင္ေမာင္၏ အႏုပညာကို ေဆြးေႏြး ေနသည္။ ကိုၫြန္႔ဝင္းသည္ ပီတိျပံဳးကို မေညာင္းမညာျပံဳးထားရင္း အားရေက်နပ္ေနသည္။ ႏွစ္နာရီ၊ သံုးနာရီၾကာမွ် စကားေကာင္း ခဲ့ၾကၿပီးသည္ကိုပင္ ကိုၫြန္႔ဝင္းက မတင္းတိမ္ေသး။ သူ႔အေဖ၏အေၾကာင္းျခင္းရာမ်ားကို ပင္လယ္ေရသဖြယ္ ငတ္မေျပ နားေထာင္ခ်င္ေနသည္။      “ဆိုစမ္းပါဦးဗ်။ ကိုသုေမာင္ႀကီးေကာ ကြ်န္ေတာ့္ေဖေဖအေၾကာင္းေတြ ေဟာေျပာပြဲမွာ ထည့္တတ္သဆို။ ခင္ဗ်ားေဟာေျပာပြဲကလည္း ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ မဆံုႏိုင္ဘူးဆိုေတာ့ ခုပဲ ေျပာျပဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား ဘာေတြေျပာသလဲဟင္”      နဂိုအသံဩႀကီးျဖင့္ ပလုတ္ပေလာင္း ေျပာလိုက္ပံုမွာ ကြ်န္ေတာ္ပင္ သူႏွင့္ေရာ၍ ပီတိ ျဖစ္ရေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေရႊမန္းတင္ ေမာင္ႏွင့္ ေအာင္သန္းတင္တို႔၏ လူမသိေသာ ကန္ေတာ့ပန္းကို စီကာပတ္ကံုး ေျပာျပလိုက္ေလသည္။      “သေဘာကေတာ့ဗ်ာ... စာေရးသူျဖစ္ျဖစ္၊ အဆိုေတာ္ျဖစ္ျဖစ္၊ မင္းသားျဖစ္ျဖစ္၊ အႏုပညာသည္ဆိုတာ ကိုယ့္ပရိသတ္အေပၚ ေလးစားသင့္တယ္။ ေမတၲာ၊ သစၥာထားသင့္ တယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာပါ။ တကယ္တမ္း စိတ္ရင္းေစတနာရင္းနဲ႔ ပရိသတ္ကို ခ်စ္ခင္ေလးစားႏိုင္ရင္ ကြ်န္ေတာ္ အႂကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္ပါတယ္ ကိုၫြန္႔ဝင္းရယ္... ေရာင္ျပန္ ဟပ္တတ္တယ္လို႔။ ဒါကို ကြ်န္ေတာ္က ခင္ဗ်ားအေဖနဲ႔ ဥပမာေပးတာပါ”      ကိုၫြန္႔ဝင္းသည္ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာျပေသာ သူ႔ဖခင္အေၾကာင္းကို ၾကားရေသာအခါ အေတာ္ပင္ ထိခိုက္တုန္လႈပ္သြားပံုရ၏။ သူ၏ မ်က္မွန္ကြယ္ေနသျဖင့္ သူ႔မ်က္လံုးတြင္ မ်က္ရည္ေဝ့ေန မေဝ့ေနေတာ့ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ မသိရေပ။      “ေအးဗ်ာ။ ႐ိုး႐ိုးသားသားဝန္ခံရရင္ ေဖေဖ့ရဲ႕ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ကြ်န္ေတာ္ လံုးဝ မသိေသးဘူး ကိုသုေမာ”      “ခင္ဗ်ားမသိတာဟာ ပိုၿပီးတန္ဖိုးႀကီးသြား တာေပါ့ဗ်။ ဘာလို႔ဆို ခင္ဗ်ားအေဖဟာ သူ ဒီလိုလုပ္ပါတယ္လို႔ ခင္ဗ်ားကို ျပန္ေျပာျပၿပီး ဂုဏ္ယူတတ္တဲ့ လူစားမ်ိဳးမွ မဟုတ္ပဲ။ ဒီလို အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးဟာ ကိုယ္တိုင္ထက္ တစ္ပါးသူကေျပာျပမွ ပိုလို႔တန္ဖိုးတက္တာကလား။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဒီအေၾကာင္းကို ေဒၚေလး ေဒၚသန္းတင္ေျပာျပလို႔ သိရတာ။ ေဒၚေလးက ေတာ့ ဇာတ္ဆရာရဲ႕အဲဒီအျပဳအမူကို သူ႔တစ္သက္မေမ့ႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့”      ကိုၫြန္႔ဝင္းသည္ သက္ျပင္းရွည္ကိုခ်၏။ သူ႔၌တန္ဖိုးႀကီးေသာ အရာတစ္ခုရရွိေနမွန္း သူဆင္၍ ေျပာျပေသာအေၾကာင္းအရာက သက္ေသျပေလသည္။ သူေျပာျပေသာအေၾကာင္း အရာဆံုးခန္းတိုင္ေသာအခါ ေမတၲာ၊ ေစတနာ၊ ဂါရဝတရားတို႔သည္ ေရာင္ျပန္ဟပ္သည္ဟူ ေသာ ကြ်န္ေတာ္၏ ယံုၾကည္ခ်က္မွန္ကန္ေၾကာင္း ေသခ်ာသြားရပါေတာ့သည္။ ဇာတ္ ဆရာ၏ေမတၲာသည္ သူ႔သားလက္ထက္တိုင္ ေရာင္ျပန္ဟပ္၍မဆံုးသည္တကား။ သူ႔အျဖစ္ အပ်က္ကို ကြ်န္ေတာ့္အား ေျပာျပေလသည္။      တစ္ေန႔တြင္ ကိုၫြန္႔ဝင္းသည္ အထက္အညာအရပ္သို႔ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ရန္ သြားေရာက္၏။ သူ ေရာက္ေလရာအၿမိဳ႕ၿမိဳ႕တြင္ သူ႔ေမာ္ေတာ္ကား ေနာက္သို႔ သူ႔ခ်စ္ပရိသတ္က တေကာက္ ေကာက္လိုက္ေနၾကသည္။ အကယ္ဒမီႏွစ္ထပ္ ကြမ္း ၫြန္႔ဝင္းေပကိုး။ ၿမိဳ႕အစြန္နယ္အဖ်ား ေရာက္ေတာ့လည္း ‘ၫြန္႔ဝင္းကြ’၊ ‘ဗန္ဒိုလူေလးကြ’ႏွင့္ပင္။ ေက်းလက္ေတာရြာမ်ားသို႔ ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း သူစီးေသာႏြားလွည္းေဘးမွ သူ႔ပရိသတ္က ဝိုင္းဝိုင္းလည္။ သူ႔လွည္း ေနာက္မွာလည္း ညာသံေပး၍ အေျပးလိုက္ေနၾကေသာ လွည္းေပါင္းမနည္းလွ။ သည္လိုႏွင့္ ကိုၫြန္႔ဝင္းတို႔႐ုပ္ရွင္အဖြဲ႕သားမ်ား ေတာႀကိဳအံုၾကားထိေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ဘယ္ကိုပဲေရာက္ေရာက္ ‘ၫြန္ဝင္းေလးတဲ့ ေတာ္’၊ ‘ၫြန္႔ဝင္းႀကီးတဲ့ဗ်’၊ ‘အမေလး ေခ်ာလိုက္တာမွ အသားကေလးကို မႈန္လို႔’ဟူေသာ အသံမ်ား ထြက္ေပၚရစျမဲ။      ေနာက္ဆံုး သူတို႔လူစုသည္ လူသူမနီး လွည္းလမ္းခရီးပင္ မေပါက္ေသာ ေတာင္ေပၚ ေတာႀကီးထဲအထိ ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ သည္မွာလည္း အလွ်ိဳလွ်ိဳႏွင့္ ဘယ္က ဘယ္လိုေရာက္ လာၾကမွန္း မသိ။ သူတို႔လာၾကည့္ၾကေသာ ပရိသတ္မ်ားႏွင့္ပင္။ လူငယ္လူရြယ္မ်ားခ်ည္း ဆိုလွ်င္ ထားေတာ့။ အသက္ႀကီးအိုမင္းမ်ားပါ ေတာင္ေဝွးကိုယ္စီျဖင့္ သူ႔ထံလာ၍ ၾကည့္ေငး ၾကရသည္။      “ကြ်န္ေတာ္ မာနေတာင္တက္မိပါရဲ႕ဗ်ာ” ဟု ကိုၫြန္႔ဝင္းက ဝန္ခံသည္။ သူသည္ သူ႔ စကားကို ဆက္၏။      ““တစ္ေနရာ ေရာက္ေတာ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း စက္ေတြထမ္း၊ ပစၥည္းေတြထမ္းၿပီး ေျခက်င္လာရတာမို႔ ေတာလမ္းတစ္ေနရာမွာ ခဏနားၾကတယ္။ ကေလး လူႀကီးပရိသတ္က ေတာ့ ဝိုင္းတုန္းေပါ့ေလ။ အဲဒီတုန္းမွာေတာင္ ေဝွးႀကီးေထာက္ၿပီး ခါးတကိုင္းကိုင္ေလွ်ာက္ လာတဲ့၊ ေတာ္ေတာ့္ကို ဆင္းဆင္းရဲရဲ စုတ္စုတ္ ျပတ္ျပတ္ အမယ္အိုႀကီးတစ္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ့္ အနားေရာက္လာတယ္။ အေလးျပဳသလို နဖူးေပၚ လက္ကာၿပီး မ်က္လံုးကေလးေမွးလို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို မႈန္မႈန္မႊားမႊား စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲက ကိုယ့္ပရိသတ္ဆိုေတာ့ ပိုၿပီး ဂ႐ုစိုက္ရမယ္လို႔ နားလည္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အဘြား အိုႀကီးနားကပ္သြားၿပီး သူ႔ပခံုးေလးကို ကိုင္လိုက္ေတာ့ အဘြားႀကီးက အေၾကာၿပိဳင္းၿပိဳင္း ထေနတဲ့ လက္ႀကီးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ပါးကို ကတုန္ကယင္ လာကိုင္တယ္ဗ်။ ၿပီးေတာ့မွ မ်က္ရည္ေလး စမ္းစမ္းစမ္းစမ္းနဲ႔ ဘာေျပာတယ္ မွတ္သလဲ”      အဘြားအိုေျပာေသာစကားသည္ မည္သို႔ေသာ စကားျဖစ္ပါသနည္း။ ထိုစကားကို ၾကားရေသာအခိုက္ ကြ်န္ေတာ္ပင္ ၾကက္သီးထ သြားမိသည္။ ေရႊမန္းတင္ေမာင္၏ သီခ်င္းသံသည္ ကြ်န္ေတာ့္နားအတြင္းသို႔ ေဝ့ခနဲ တိုးဝင္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္သည္းေျခအိမ္ကို ဆြဲလႈပ္ပစ္လိုက္ သလို ခံစားရေလသည္။ “စၾကဝဠာ ကမၻာေျမတ႐ိုး၊ ထိုးေဖာက္လို႔ ၾကားရျပန္ေပသည္ ေရႊေၾကးစည္” အေဖႀကီးတီးသည့္ ေရႊေၾကးစည္သံသည္ လွည္းလမ္းပင္ မေပါက္ေသာေတာင္ေပၚ ေတာ တန္းတိုင္ ေပါက္ေရာက္ေနေခ်သည္တကား။      အဘြားအိုေျပာလိုက္ေသာစကားကို အရင္းအတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေျပာရေသာ္ ...      “ကိုတင္ေမာင့္သားဆိုလို႔ လာၾကည့္တာပါ” ဟူသတည္း။ သုေမာင္္